rüyalar

rüyalarım cidden manyakça kurguda zayıf prodüksiyonda dökük kült filmler gibi. uyurken hakikaten  yorulduğumu hissediyorum. yorucu bir dünyaya gidiyorum uyanana kadar kurtulamıyorum bazen uyandıktan sonra hatırlamaya çalışıp hatırlıyorum ve bilinçaltıma şaşıp kalıyorum. anlatılacak gibi şeyler olmuyor çoğu uyuya uyuya delirebilirim sanırım.
rüyalarımın fon müziği olsa kesin the cure yapardı.http://www.youtube.com/watch?v=-eDSzL0774Q böyle manyakça bir şeyi ancak o yapardı.  prodüksiyonu da doctor who ekibi yazardı.
hadi iyi geceler

duygular üzerine

en fazla ne kadar üzülebiliriz. bence bu konuda çok yetersiziz zekamızın en  büyük yeteneği sistemli düşünme ama hisler gerektiği kadar sistematik değil. Öyle bir an geliyor ki çok üzülüyorsun görece ufak ve ya görece büyük bir şeye de çok üzülüyorsun. Mantıklı ölçülerde değil ama bazen hayat yıkıcı oluyor bu sefer gerçekten gerçekten çok üzülüyorsun ellerini başının arasına alıp kendini karınca gibi hissettiğin ve hayatın seni ezdiği anlarda işte hayattan kopabiliyorsun. oluyor her gün birilerine oluyor. aynı şekilde sevmekte öyle hani bu yüzden ben hiç aşık olmadım tanrısal bir sevgiyi hiç hissetmedim görece büyük küçük şeyler hissettim ama konu bu değil. konu duygularımızın akılsız, mantıksız, derecesiz, ölçüsüz oluşu; aslında yetersizde. ölçüsüz, yersiz ve yetersiz hislerimiz analitik olmadığı içindir ki bu dünya gerektiği kadar güzel olamıyor. duyguların denklemi yok o  yüzden davranışlarımızın da yok.

aslında

gün içinde beynim gereksiz derecede fazla yoruluyor. binlerce uyaran içerisinde yok oluyor. sanırım gün içi aktiviteleri sadeleştirmeliyim. hepinize minimalist günler diliyorum.

death note

aslında ölüm notunun konuyla bir alakası yoktu başlığa tıkladığımda otomatik olarak çıktı sanırım yeni bir şeye başlarken onun ne kadar süreceğini pek tahmin edemesekte elbette biteceğini biliriz. şimdi ilk defa blog yazarken bunun ne kadar süreceğini bilmediğim gibi.